Archivo de la etiqueta: Educación

1 de Diciembre, Día Mundial de la lucha contra el SIDA

Hoy, día 1 de Diciembre, es el Día Mundial de la Lucha contra el SIDA.

Un día más de lucha para seguir reflexionando y trabajando para su prevención, así como para eliminar el estigma existente sobre esta enfermedad.

Como conmemoración de este día, ASEDUC, dentro su programa “Infórmate…perde o medo!”, hemos realizado, en varios centros educativos, una actividad con el alumnado que participa en los talleres informativos.

¡La actividad ha sido todo un éxito! Aquí os dejamos una pequeña muestra del gran trabajo realizado por el alumnado.

  • CPI A Xunqueira – Fene

img-20161201-wa0000

  • Colegio Jorge Juan Perlío 

cof

cof

  • IES de Fene

img-20161201-wa0002

img-20161201-wa0001

Jornadas sobre Educación y Diversidad

El pasado sábado 7 de Mayo, Betanzos acogió las IV Jornadas sobre Educación y Diversidad. Entre los y las profesionales que acudieron a exponer los diferentes temas relacionados con la diversidad en las aulas, estuvo nuestro compañero Octavio Susacasa, que en este caso acudió de la mano de la Fundación INGADA.

Bajo el título “Incluidos en la inclusión”, presentó una ponencia en la cual dio numerosas claves a los y las docentes para trabajar el TDAH en las aulas. Fueron muchas las personas que se acercaron a empaparse de estos contenidos y que aprovecharon la oportunidad de conocer, de la mano de profesionales como nuestro compañero, diferentes metodologías que favorezcan la inclusión en la educación.

Los límites en la adolescencia

Compartimos este interesante artigo da Psicóloga Arisleydi Sánchez Guzmán.

“El adolescente desarrolla la capacidad no solo de pensar en su propio pensamiento, sino también en el pensamiento de los demás”

“Una capacidad mental relevante en la adolescencia es la de construir proposiciones contrarias a los hechos”

 

A disciplina segue a ser tan importante na educación dun adolescente como durante na infancia. A diferenza é que conforme se van facendo cada vez maiores, os adolescentes cuestionan máis as normas e límites que as nais e pais lles impoñen e queren ser participes delas.  É de vital importancia ter as normas e límites ben definidos e esixir que todos os respecten.

Os adolescentes requiren que os seus pais lles fixen regras, lles dean un marco de acción e os guíen no proceso de maduración. Por suposto, tamén precisan que se comuniquen con eles e que demostren un verdadeiro interese na súa persoa..

Os mozos  séntense protexidos e queridos cando lles establecen límites, xa que estes lles proporcionan unha marxe clara na cal moverse, desenvolverse e autocontrolarse ou regularse.

E recomendable que se lles ensine a ser autónomos e independentes, para que eles mesmos aprendan a fixar as súas propias regras, xa que a súa identidade se vai formando na medida en que son capaces de cumprir o que din.  En cuestión dos límites ou normas non existe nada concreto ni específico, senón que varían de acordo a cada familia, as cales deben propoñer normas de acordo aos seus propios valores.

Todos os adolescentes se resisten aos límites que se lles impoñen, pero á mesma vez, os desexan e os precisan. Nun mundo que cada día é máis axitado para os adultos e os xoves, os límites ofrecen un sentido de seguridade.  Os límites son máis fáciles de fixar cando os nenos son máis pequenos. Es máis difícil, pero non imposible, fixar límites durante os primeiros anos da adolescencia.

Os pais deben ter en conta algúns compoñentes á hora de poñer límites aos seus fillos adolescentes:
•Amosar entusiasmo, na medida en que queren e crían aos seus fillos;
•Proporcionar estrutura, de xeito que o mozo ten expectativas e regras para a súa conduta;

•Apoiar a autonomía, xa que aceptan e estimulan a individualidade do rapaz.
En ocasións os pais non se atopan preparados para establecer os límites. Fáltalles habilidade para facelo. Falan demasiado, esaxeran na emoción, e en moitos casos,  equivócanse na forma de expresar con claridade e con demasiada autoridade.

Consellos básicos:

Ofrezan opcións
•Sexan firmes
•Expliquen o por qué
•Sexan seriamente consistentes
•Controlen as emocións
•Poñan límites ás condutas, non aos sentimentos
•Asegúrense que as accións traian consecuencias

Pautas para pais e nais:

•Deben adicar tempo aos fillos. Moitas condutas dos fillos non se controlan simplemente porque  os seus pais non están dispoñibles para atendelos.
•Os fillos teñen que aprender que rebasar os límites pode traer consecuencias negativas para el. En calquera caso, esas consecuencias deben ser proporcionadas e, a poder ser, inmediatas para que o entenda perfectamente.
•No posible, as regras e os castigos deben ser pactados entre os pais e os fillos.
•A disciplina só a poden exercer axeitadamente os proxenitores que sexan capaces de combinar o agarimo e o control.
•Convén recordar que o que máis inflúe nos nosos fillos non é o que lles dicimos ou o que lles facemos, senón cómo “somos”. Por iso, a educación representa non só revisar as nosas condutas con eles, senón a nosa forma de ser como persoas.
•Se precisa un bo clima familiar.
•É normal que os adolescentes proben tenteando os seus pais para comprobar ata onde poden chegar. E nese momento cando máis firmes deben amosarse . Se ceden, despois será moi difícil dar marcha atrás.
•Todo isto inclúe a necesidade de que los pais sexan razoablemente flexibles, segundo as circunstancias e a idade.
•Os efectos de non poñer límites moldean a un adolescente que nunca ten suficiente, que esixe cada vez máis e que tolera cada vez peor as negativas, creando así un adolescente que medra cunha escasa ou nula tolerancia á frustración.

A educación, unha ferramenta clave para erradicar o acoso escolar

Neste artigo recóllese a ideoloxía de José Antonio Marina, catedrático comprometido co proxecto de impulsar unha “mobilización educativa” co propósito de involucrar a toda a sociedade española, na tarefa de mellorar a educación, mediante un cambio cultural que aproveite a preocupación, a xenerosidade, a enerxía e o talento de miles de persoas dispostas a colaborar. A proposta máis recente desta mobilización educativa foi impulsar unha Universidade de Pais online. É un proxecto pedagóxico para colaborar cos pais durante todo o proceso educativo dos seus fillos. A idea fundamental deste proxecto é que toda a sociedade debe axudar nesta tarefa.

Un centro educativo pode eliminar a violencia se segue os protocolos axeitados. Cada tipo de violencia ou de agresividade precisa un tratamento diferente. O acoso é un caso especial de violencia: aquela que se exerce premeditadamente para facer dano, durante un período largo de tempo. Por iso, non ten nada que ver coa agresividade explosiva ou puntual. No acoso hai tres protagonistas: o acosador, a vítima e os espectadores, polo que debemos dirixir as medidas educativas cara os tres: A  vítima para apoiala, ao acosador para facerlle cambiar de conduta e aos espectadores para que se dean de conta de que poden influír poderosamente en que eses feitos non sucedan.
Nestes protocolos deben fixarse con claridade as responsabilidades de cada axente: da dirección, do claustro, do departamento de orientación, do titor, do profesor na súa aula, dos alumnos, dos pais, da Administración educativa. Hai que aproveitar os procedementos que xa demostraron a súa  eficacia: o establecemento de comisións de convivencia nas que participen os alumnos, o nomeamento dun profesor encargado de poñer en práctica o plan, os procedementos pedagóxicos axeitados dentro da aula.

 

Programas de éxito

O interese pola violencia nas aulas  espertou en 1982, en Noruega, cando tres escolares –de idades entre 10 e 14 anos– se suicidaron por acoso dos seus compañeiros. Como consecuencia, o goberno tomou a única decisión sensata: emprender unha campaña para resolver ese problema. De aí naceu o programa de Dan Olweus, que serviu de referencia para todos os demais, e que está publicado en castelán, co título Conductas de acoso y amenazas entre escolares. Implantouse en miles de centros, durante máis de vinte anos con bos resultados. Baséase en catro principios que deben aplicarse na escola e –idealmente– tamén no fogar.

1.- Cordialidade, interese positivo e implicación por parte dos adultos.

2.- Límites firmes ante un comportamento inaceptable.

3.- Unha aplicación consistente de sancións non punitivas e non físicas.

4.- Adultos que actúen con autoridade e como modelos positivos.

 

En Finlandia, o goberno puxo en práctica con éxito un programa denominado KiVa, deseñado por investigadores da Universidade de Turku. A diferenza doutros programas, KiVa céntrase no grupo, no que están tamén os espectadores que, coa súa pasividade, dan a mensaxe de que non está pasando nada grave, co que se converten en colaboradores do agresor. Non hai que cambiar a actitude da vítima para que sexa máis extravertida ou menos tímida, senón influír nas testemuñas. De conseguirse que non participen no acoso, iso fará cambiar a actitude do acosador. O obxectivo é concienciar da importancia das accións do grupo e defender e apoiar á vítima.

Os estudantes reciben unha vintena de clases aos 7, 10 e 13 anos. Facilitase que as vítimas poidan denunciar a  súa situación, mediante un buzón virtual. En cada centro hai unha comisión formada por tres adultos, que se poñen a traballar en canto detectan un posible caso de violencia.

A avaliación do programa demostra que KiVa  reduciu todos os casos de acoso, que a súa eficacia se ve xa desde o primeiro ano,  e que conseguiu que o acoso escolar desapareza no 79% de las escolas, e se reduza noutro 18%.

Unha vez máis se comproba que a profesionalidade e o desexo de resolver os problemas poden facer prodixios. En cambio, a pasividade, a inercia ou o inmobilismo tan só serven para agravalos.